Sam i Tusker są ze sobą od ponad 20 lat. Sam komponuje, Tusker pisze książki. Tworzą silny i dojrzały związek przepełniony miłością i ogromnym szacunkiem do siebie.

I pewnego dnia Tusker dowiaduje się, że zachorował na wczesną demencję. Ubywa go z dnia na dzień. Nawet już litery nie układają się do pisania. A guzik przeraża.

Sam już wie dokładnie, jak będzie wyglądało ich życie z chorobą partnera i przygotowuje na to całe otoczenie bliższe i dalsze. Wie, że obojętnie, co się wydarzy nie opuści go do końca.

Tusker widzi to inaczej. Wie, że przez chwilę będą mówić o sobie jeszcze „MY”, za chwilę będzie tylko on, który nie będzie wiedział ani kim jest człowiek obok niego, ani kim jest on sam. I podejmuje decyzję. Swoją własną, nie uzgadniając tego z Samem.

Na co możemy się godzić walcząc o drugiego człowieka? Czy mamy prawo zabraniać mu świadomie decydować o sobie czekając, aż będziemy musieli decydować za niego, bo on będzie już nieświadomy?

Piękny i trudny film, śmiało mogę napisać- dwóch aktorów. Dla Colina Firtha i Stanleya Tucci zrobiłabym wyjątek i obu przyznała równoprawne Oskary za dwie pierwszoplanowe role męskie. Jak oni grają…. Można poczuć się miejscami jak w teatrze.

Ogromne wzruszenie, które pozostaje z tyłu głowy jeszcze na długo. Na pewno nie jest to kino dla koneserów szybkości i zagadek. Zanudzą się. A innym, którzy nie szukają sensacji w kinie polecam bardzo, bardzo. 

https://www.youtube.com/watch?v=BPsmoY-C10