Właściwie to mam jakieś takie wewnętrzne opory przed polskimi filmami szumnie nazywanymi komediami wszechczasów i takie tam. Bo się nacięłam już nie raz. A teraz w jesienny sierpień nastąpił wysyp polskich filmów w kinach. I kurcze, co z tym fantem zrobić? Tak olać zupełnie? No więc postanowiliśmy, że damy im szansę. Padło na „Czarną owcę”. No i warto było!

On jest młody i dzięki dziadkowi zrobił już karierę w internecie. Niestety dziadek zapadł na demencję i za bardzo już wnuka nie wesprze, a więc kariera wnuka już nie jest tak wielka jak była. Ale próbuje i właściwie tak sobie żyje trochę dla siebie, dużo dla internetu i kumpli, a pozostałą resztę dla dziewczyny, która już chce czegoś więcej niż tylko bycia u boku chłopczyka. I w zasadzie pewnie dalej by sobie tak żył, gdyby nie jedna decyzja dziewczyny, że już dość i odchodzi. Nakłada się czasowo z decyzją matki wypowiedzianą w 25 rocznicę ślubu, że jest lesbijką i odchodzi. No i uruchomia się lawina nowych nieoczekiwanych zdarzeń dla wszystkich- no może poza dziadkiem, bo on to już żyje w swoim świecie, ale ciągle jeszcze jest częścią ich świata.

To na pewno nie jest kino, które będziecie analizowali wieczorami. To jest z założenia kino rozrywkowe i naprawdę takie jest. Ale poza dobrym komizmem sytuacyjnym, daje jeszcze kilka momentów wzruszenia. Gdyby jeszcze choć trochę mniej było przekleństw, to powiedziałabym, że porównując do innych polskich jest naprawdę dobry. Niestety największe salwy śmiechu na sali kinowej wybuchają właśnie przy wypowiadaniu po raz tysięczny słowa „ku…..a”. Chyba taki mamy klimat.

Tak czy siak ja się dobrze bawiłam i uważam, że fajnie można sobie tak rozpocząć weekend. Ba pójdę dalej- patrząc na naszą aurę z przykrością stwierdzam: „Kinowy sezon jesienny uważam za rozpoczęty”.

https://www.youtube.com/watch?v=w1uMibS7MDU

Mojej towarzyszce i towarzyszom filmowym dziękuję za wspólne chwile i wspólny śmiech