Tego nie było w naszych planach, ale te trzeba przecież dostosowywać do okoliczności. A okoliczności były takie, że miałyśmy jechać w niedzielę do Matery. W końcu w „Pasji” Mel Gibson stwierdził, że Matera jest bardziej jerozolimska niż sama Jerozolima. Już to powiedzenie robi im reklamę. Niestety skończył się letni, turystyczny rozkład przejazdów, Matera to już nie Apulia tylko Bazylikata, w związku z tym może i byśmy tam jakoś dojechały transportem publicznym- te 60 parę kilometrów przez 4-5 godzin, ale tego samego dnia raczej już nie wróciłybyśmy. Mimo, że odległość niewielka, to w niedzielę wiele autobusów nie funkcjonuje wcale. Była oczywiście opcja wynajęcia samochodu, ale jak trzeba wybrać między winem a prowadzeniem, to nawet nie trzeba się zbytnio zastanawiać.

I tak wpadłyśmy na pomysł, aby pojechać na sam samiusieńki koniec włoskiego obcasa i zwiedzić Półwysep Salentyński. Trzeba tylko dostać się do Lecce, a stamtąd organizować się dalej, żeby nie skończyć tylko w tym miasteczku, bo przecież dzień długi, a do zobaczenia wiele. Tak też uczyniłyśmy. Raniutko więc wybieramy się pociągiem w dwugodzinną podróż. Można jeszcze przymknąć oko…

Lecce wita nas nie bielą, jak było to w innych miasteczkach, ale beżami, barokowymi budowlami i ruinami Amfiteatru Romano w centrum miasta. Dwa tysiące lat to wszystko budowali i gromadzili, więc musi robić wrażenie. Mnóstwo kościołów, kapliczek, przepięknych placków, zamek niejakiego Karola V z fontanną zakochanych, bramy miejskie- no można nasycić oczy. I podniebienie, bo kawa nieziemska, a do tego obowiązkowe rustico w rosticcerii. To takie pieczywko z podwójnej warstwy ciasta francuskiego, wypełnione nadzieniem z mozzarelli, pomidorów i sosu beszamelowego. A potem zapieczone. Pyszne, sycące i tanie, a że podróże rozwijają, więc wprowadzam do menu domowego.