A gdybyś tak co 80 minut zapominała/zapominał? I musiał uczyć się życia na nowo? Bo mózg zapisałby tylko tyle z bieżących wydarzeń. Całą pozostałą przestrzeń zajmowałaby twoja historia. Nie łatwo. Ale jakoś trzeba sobie poradzić.

Profesor matematyki koło sześćdziesiątki. Mieszka sam, z dala od ludzi i codziennego szybkiego życia. Codziennie ubrany w jeden z trzech garniturów. I koniecznie pod krawatem. Na marynarce mnóstwo małych karteczek przypominających mu ważne dla niego rzeczy. Np. szybki rysunek nowej gosposi z napisem, że to nowa gosposia. Bo problem pana profesora polega na tym, że po wypadku jego mózg zapisuje tylko osiemdziesiąt ostatnich minut. A potem zaczyna rejestrować wszystko od nowa. Tak więc rzeczona gosposia codziennie odkrywana jest od początku. Profesor nie stracił za to swojego geniuszu matematycznego, ba! on jakby się nasila. Gosposia, a po czasie również jej syn, do którego codziennie i na nowo profesor odkrywa niespotykaną słabość nazywając go Pierwiastkiem, poznają tajniki liczb pierwszych, zaprzyjaźnionych i bliźniaczych. Profesor wprowadza ich w logikę i tajemnice matematyki. Wspólnie odkrywają jeszcze jedną pasję- baseball. A ponieważ pamięć profesora pozostała w latach 70-tych, poznają kawał historii tego sportu, a profesor współczesne jego wydanie.

Ciepła książka o ciepłych relacjach międzyludzkich. I ich pięknie. O tym, że dla człowieka najważniejszy pozostaje ten drugi człowiek. I o przyjaźni. Takiej prawdziwej, w której chce się dawać coś od siebie.

Literatura japońska zaskakuje mnie po raz kolejny. Jest inna. Może dlatego zapada na długo w pamięć. Pierwsze moje zetknięcie z nią do „Dziewczyna z Konbini”. Podobnie jak ta książka- niby nic wielkiego się nie dzieje, ale ile różnych refleksji przywołuje.

Myślę, że musicie sami spróbować, czy ten styl Wam odpowiada. Ja jako humanistka nie ukrywam, że nie zagłębiałam się w niektóre wywody matematyczne profesora. Za to znalazłam wiele innych wątków, które do mnie bardzo przemówiły.