Toby za chwilę wejdzie w dorosłość. Ma bardzo sprecyzowany plan na siebie. Wie, że w dniu, kiedy odbierze świadectwo dorosłości i pokaże matce, że jednak nie jest nikim i coś potrafi, przestanie istnieć. Jeszcze nie wie, w jaki sposób popełni samobójstwo, ale już odlicza dni. Po drodze robi wiele dobrych rzeczy, których nie jest świadomy w najmniejszym nawet stopniu. Bo głos w jego głowie ciągle mu powtarza, że jest nikim, że nie zasługuje, że ma sobie odpuścić. I ten głos nie pozwala mu się śmiać, ani cieszyć.

Depresja. Straszna choroba, z którą boryka się coraz więcej świata. Nie zrozumie nikt, kto nie miał takich głosów w głowie lub nie miał do czynienia z kimś, kto na nią cierpi. Bo to tak od razu nie widać. A głosów w jego/jej głowie nie słychać. Bo mówią tylko do nich.

Książka w pierwszej połowie opisująca życie Tobiego- taka normalna całkiem, w drugiej oprócz opisów wywołująca jeszcze wielkie emocje. Dla tych wrażliwych i mniej wrażliwych. Powinien przeczytać każdy nastolatek.

„Nie wiemy, co dzieje się w głowach innych osób. W ich życiu. Nawet tych nam najbliższych. (..) Głęboko wierzę, że mamy wpływ na życie innych w sposób, którego nigdy nie poznamy. Zastanówcie się nad tym chwilę: ile razy doświadczyliście uprzejmości obcej osoby, gdy mieliście okropny dzień i potrzebowaliście otuchy. Lub kiedy ktoś powiedział coś tak znaczącego, że pamiętacie to po latach albo jakaś rozmowa zmieniła wasz punkt widzenia lub czegoś was nauczyła, lub to, co przeczytaliście zmieniło Waszą perspektywę na życie? To cały czas się dzieje, ale czy my mówimy tym osobom, jak bardzo doceniamy ich uprzejmość, mądrość, miłość? Przeważnie nie. Osoba, która wywarła na nas wpływ, nigdy się o tym nie dowie.

A powinna.

Nie bójcie się dzielić myślami, uczuciami czy czułością, ponieważ druga osoba może potrzebować o tym usłyszeć bardziej niż zdajecie sobie sprawę. Ponieważ nigdy nie wiadomo, co kryje się w głowach innych osób” – przesłanie od autorki.

Aaa i jeszcze jedno- okładka to pomyłka…