Generalnie nie lubię seriali medycznych. Wszyscy są piękni, procedury na najwyższym poziomie-zachowane w dodatku, lekarze pełni empatii, chętni do niesienia pomocy i do tego bardziej niż kompetentni. Tak bajkowo tam jest mimo ludzkich dramatów. Przecież to nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Gdyby nie dwie moje znajome, które oglądają z wielkim zaciekawieniem serial „The good doctor”, nie włączyłabym ani jednego odcinka. Ale włączyłam. I co?

I od pierwszego odcinka zostajemy skonfrontowani z niezliczoną ilością określeń medycznych, z których nic nie rozumiemy. Nic. Ale wszyscy piękni medycy i owszem rozumieją, bo są rewelacyjnie przygotowani do wykonywania zawodu. Dobrze dobrani aktorzy i dobrze grający swoją rolę.

I na tym tle ten jeden wyróżniający się wyraźnie- chirurg autysta. Gra tak przekonywująco, że zadajemy sobie pytanie, czy on jest chory, czy to tylko gra. I powiem szczerze zupełnie, że dużo bardziej niż kolejne przypadki medyczne, które wymuszają na lekarzach nierzadko podejmowanie na wpół etycznych decyzji, a już na pewno bardzo kontrowersyjnych, historie na skraju rasizmu i innych dylematów moralnych, dużo bardziej interesuje mnie historia autysty, który wszystkimi możliwymi sposobami próbuje odnaleźć się w życiu innych ludzi, którzy autystami nie są. I to właśnie jego celne pytania i riposty wprost nadają największy koloryt całemu serialowi. Bez tej postaci byłby on jak wszystkie inne- trochę kolorowych ludzi w różnym wieku, trochę par jednopłciowych, wzruszające historie dzieci, albo dziadków i jakaś tląca się intryga- to wszystko już było- prawda? Ale żaden z nich nie miał doktora autysty- sympatycznego gościa, który mimo, że nie lubi jak się go dotyka, to i tak uczy się sztuki flirtu- analizując czy odgarnianie włosów to chęć podobania się czy może jednak grzybica, który ma genialną pamięć fotograficzną i zakłada, że każdy ma dobre intencje. I pyta wprost wpędzając ludzi najprostszymi pytaniami w niemałe zakłopotanie.

Znam takiego jednego gościa na pograniczu autyzmu. Znam tą jego nieumiejętność domyślania się. On też jest super inteligentny, ale mu bardzo trudno. Bo wychodzi z prostego założenia, że wszyscy są dobrzy i że to, co mówią jest prawdą. Inni nie lubią go za bardzo, bo jest szczery i pyta o powód naszych zachowań. A my nie zawsze umiemy mu to wytłumaczyć. Bo sami nie wiemy dlaczego. Często po prostu coś stwierdza, a nas to szokuje. Bo nikt inny nie powiedziałby tego tak wprost. Nie każdy zna osobiście takiego kogoś. A to są niesamowite osoby.

I właśnie dla tego sympatycznego, dobrego doktora autysty warto spędzić kilka długich wieczorów przed ekranem. Sprawdźcie, czy ta postać zafascynuje również Was.  

Odcinków bez liku, każdy ok. 40 min. Na Netflix.