Dla wielbicieli książek obyczajowych jak znalazł. Dla wielbicieli innych gatunków tylko wtedy, jeśli mają dużo cierpliwości. Bo kobyła to jest! 740 stron. Jest co czytać i trzymać w rękach! Polecam chyba na czytniku, choć ja dzielnie walczyłam w nadgarstkach haha.

Do rzeczy. To może najpierw Germania. Julia żyje w Monachium. Czasy współczesne. Jest rok 2014. Trochę słabo wiąże koniec z końcem, ale stoi dopiero na początku kariery projektantki mody. Pewnego dnia pojawia się u niej jakiś gość, który twierdzi, że jest jej dziadkiem.  Pełne niedowierzanie. I ziarnko niepewności, bo mama nie chce nic mówić o przeszłości rodziny.

To teraz bella Italia. Mediolan. Rok 1954. Tenże dziadek, wtedy jeszcze młody mężczyzna, poznaje Giuliettę. Ona jednak pisana innemu. Ale zakochują się w sobie. Na lata.

Skoro wnuczka nie zna dziadka, to wiemy już, że historia pogmatwana. I tak też będzie.

Jakie były moje oczekiwania słysząc o tej książce? Myślałam, że będzie trochę więcej zestawienia niemiecko- włoskiego, które jak wiemy potrafi być wybuchowe i nie zawsze zadziała. O tych różnicach było niewiele, ale było. O temperamencie włoskim i niemieckiej miłości do poukładania też było. Ale trochę mi tego za mało. Co mnie zaskoczyło? Najbardziej powojenna sytuacja emigrantów włoskich w Niemczech. Selekcja i straszne warunki bytowe. Nie wiedziałam, że przy wyborze ludzi do odbudowy potęgi Niemiec do zębów kandydatom też zaglądali. Zresztą całe tło historyczne powieści przedstawione jest bardzo dobrze. I z wielu rzeczy w ogóle nie zdajemy sobie sprawy. Więc warto sięgnąć, ale tak jak wspomniałam wyżej, książka dla tych, którzy taki rodzaj literatury lubią. Na pewno na kilka przemiłych jesiennych wieczorów pod kocykiem.