To nie jest biografia Whitney Houston. Jeśli już, to bardziej autorki, jej kochanki i przyjaciółki Robyn Crawford. To jest książka o Whitney, ale nie o jej myślach, motywach. Swoje myśli przekazuje nam Robyn i to je poznajemy. To jest książka o uzależnieniu, poszukiwaniu miłości, narkotykach, nieszczęściu i chwilach radości. Ale też opowieść o przyjaźni mimo wszystko.

Whitney poznajemy oczami Robin jako młodą kobietę, niezwykle uzdolnioną wokalnie, będącą pod silnym wpływem rodziny, spod którego będzie próbowała się wyrwać całe życie.

Życie pozwala jej na dużo. Otoczenie ogranicza i mówi, co i jak ma robić. Do tego dochodzą tajemnice, które trzeba utrzymywać w środku i wewnętrzna niezgoda na świat w takiej formie. Whitney Houston mogła mieć wszystko. Świat był u jej stóp. Zaprzepaściła szansę pięknego życia. Narkotyki i otoczenie nie pozwoliły jej cieszyć się wolnością.

Książka napisana tak, że człowiek zaczyna szukać na utworów, o których właśnie mowa. Ogląda i odsłuchuje. Niezwykły talent. Zaprzepaszczony tak szybko. Mogła jeszcze osiągnąć inne szczyty. Przyjaciółka trwająca najwierniej u jej boku. W tych najbardziej wzniosłych i najgorszych czasach.  Też jej było trudno. Ale jedyne, co mogła dla niej zrobić, to być gdzieś w pobliżu. I ratować, kiedy miała taką szansę.

Polecam tą historię bardzo.